Ik zou je koesteren, zou je huid beetje bij beetje verkennen. Dan zou ik mijn weg door jouw hart banen, en iedere mijlpaal noteren.

Mondays

I kinda hate Mondays. The weekend feels too damn good to me. Not really keeping track of time, laying back, taking it easy. Yet weekends always remind me of the fact that there’s a lot of schoolwork left to be done. Why can’t I get myself to do it? Sure, I finished my final essay for this year, but there are still three books I need to read, and a list of words I need to study for my finals.

This afternoon, I have to work, and tonight there’s a party I have to attend (it’s not really a party, but more of a New Year’s reception) and I don’t feel like going. I’d rather stay in and read this book I still have to read.

Tomorrow I won’t be having a lot of time either. Mid-afternoon I’ll be tutoring a girl in my street, in an attempt to improve her German.

Peh, I guess I’ll figure it out somehow, like I always do…

New Year’s Expectations

So here it is, 2010. Doesn’t feel any different to me. Yet the feeling of a new beginning does rush through my veins. This will be an innovating year, an exiting year. Not only will I turn eighteen, I will (hopefully) also graduate from highschool and then go to University. A few weeks ago, I applied for German Culture and Language. Should I get accepted, I’ll begin my study this fall. The thought of it still scares me a little. I’m so used to being in highschool, seeing the same people every day.

To be honest, I wouldn’t mind a little change, but it is the same change that frightens me. What if I don’t like it? But oh, what if I do… There’s only one way to find out, right?

De wereld achter mijn muur

Goede tijden, slechte tijden

Het is net alsof ik een figurant ben in een serie. En die serie speelt zich om mij heen af. Ik heb geen tekst, maar mag wel toekijken, af en toe een lach in mijn mouw wegmoffelen. Het betaalt niet veel, maar ik doe het graag.

Bad, bad girlfriend…

my girlfriend’s a dick magnet
my girlfriend’s gotta have it
she’s hot, can’t stop,
up on stage, doing shots

tip the man,
he’ll ring the bell,
get her drunk,
she’ll scream like hell

dirty girl, getting down,
dance with guys from outta town,
grab her ass, acting tough,
mess with her - she’ll fuck you up

no one really knows if she’s
drunk or if she’s stoned
but she’s coming back
to my place tonight

she likes to shake her ass
she grinds it to the beat
she likes to pull my hair
when I make her grind her teeth

I like to strip her down,
she’s naughty to the end
you know what she is,
no doubt about it

she’s a bad, bad girlfriend.

red thong, party’s on,
love this song, sing along
come together, leave alone,
see you later back at home

no one really knows if she’s
drunk or if she’s stoned
but she’s coming back
to my place tonight

no one really know just how
far she’s gonna go
but I’m gonna find out
later tonight

09.11.09

Am 4. August bemalten junge Musiker des weltbekannten “West-Eastern Divan Orchestra” während ihrer alljährlichen Probenphase sowie aus Anlass ihres zehnjährigen Gründungsjubiläums einen Dominostein in Sevilla. Im Orchester finden sich Musiker aus Israel, Palästina, Syrien, Libanon, Jordanien, Ägypten, aus dem Iran, der Türkei und aus Spanien zusammen. Anliegen ist es, durch gemeinsame Konzerte von Musikern aus verschiedenen Kulturen des Nahen Ostens ein Zeichen für den Dialog zwischen den Völkern zu setzen. In diesem Umfeld wurde der Dominostein für Berlin gestaltet, der damit Teil der Feierlichkeiten wird, die an den weltbewegenden Moment des Falls der Mauer vor 20 Jahren erinnern.

One inspiring man

“By ourselves, this change will not happen. Divided, we are bound to fail.

But the life of a tall, gangly, self-made Springfield lawyer tells us that a different future is possible.

He tells us that there is power in words.

He tells us that there is power in conviction.

That beneath all the differences of race and region, faith and station, we are one people.

He tells us that there is power in hope.”

Fearless

Hengst

Hoe kun je wakker worden als je nachtmerrie leeft? Als je droom voor je staat, ademt en er bloed door zijn aderen stroomt? Als je alle aanrakingen voelt, als je doodvermoeid wil rennen tot er een einde aan komt? Als dat einde dan oneindig ver weg lijkt, hoe ontsnap je dan? Waar zit de deur naar het ochtendlicht, naar de zon die weer opkomt? Als het iedere keer weer pijn doet, iedere keer dat je hem ziet weer pijn doet? Wat zou je doen? Stilstaan is geen optie, hij komt je achterna. Rennen is geen optie, hij zit in je hoofd. Overgave is geen optie, dan is er helemaal geen kans meer op redding. Vechten is geen optie, hij wint toch.

Wat zou je doen?