Veolia veetransport

07:50 Marieke wacht op het station tot de trein van 08:00 komt. Steeds meer mensen verzamelen zich op hetzelfde perron -numero 1- om in diezelfde trein te stappen, maar tot grootse ergernis komt die trein maar niet. En waarom komen daar plots twee mannen in gele hesjes het perron op? Het zal toch niet? Jawel. Vertraging.

08:15 Nog steeds geen trein, maar inmiddels wel twee goede vrienden gevonden op het perron. Dat maakt het wachten (en vooral het wachten in de kou) wat draaglijker.

08:30 Hoezee. De  trein. Waar natuurlijk lang niet iedereen in past.

Fijn hoor, Veolia.

Soggen

Het is een begrip waar geen student zonder kan: het sog-moment. Inmiddels ook verbaliseerd tot het werkwoord ‘soggen’. Ik sog, hij sogt, wij soggen. Juist.

Toen ik mijn moeder vanavond de mededeling deed dat ik lekker op de bank kwam soggen, begreep ze me niet helemaal. Ging ik nou iets met mijn sokken doen? Als ik uit het noorden van het land zou komen, oke, daar spreken ze de ‘g’ inderdaad nogal eens als ‘k’ uit, maar hier in Brabant? Neuh. Sogguh. Dus waar ze die fantasie vandaan had, dat weet ik niet.
Had ik haar eindelijk duidelijk gemaakt dat ik zou soggen (‘ja, met twee g’s, mam’), kijkt ze me vreemd aan. ‘Wat is dat, soggen?’ – jeetje, waar is mijn moeder geweest de afgelopen 3 a 4 jaar? En daarbij: kende men in de jaren ’70, toen mams naar de middelbare school ging, het vermaarde begrip der begrippen niet?

‘Studieontwijkend gedrag, mam.’

‘Oh.’

‘Ja.’

Fijn dat er nu in ieder geval geen miscommunicatie over kan ontstaan. En ondertussen sog ik lekker verder.

A little chapel

I had the weirdest dream last night. Imagine this setting: a little chapel on a green field, about a hunderd white chairs ligned up, seperated by an isle. I walk down the isle, holding the prettiest bunch of flowers you have ever seen: white orchids. Music starts to play and the people on the chairs turn around to face me.
All of a sudden, their gaze shifts to somewhere behind me. I turn around to see who’s following me and there I see in an all-white wedding dress: my best friend.
The sun is shining ever so brightly, lightening up her bright eyes ever more. She looks stunning and above all: she looks so happy.

My best friend’s wedding. Can’t wait for that day.

Stilte

Zo, mijn laatste post is al even geleden. Een stilte viel over mijn blog. Dat heeft een reden. Een hele goede.

Het heet…

studie.

En wel de studie Duitse Taal en Cultuur. Niet alleen de lange schooldagen, maar ook de dingen die buiten die uren aan school moet besteden, nemen heel veel tijd in. Buiten deze bezigheid heb ik ook andere tijdrovende elementen in mijn week.
De maandag bestaat uit college van 13:45 tot 17:30 (voor de duidelijkheid, daarvoor slaap ik), en dan maak ik huiswerk voor de dinsdag (Grammatik). Dan kijk ik ‘s avonds nog Grey’s Anatomy met mijn moeder. Dinsdag ben ik 13:45 weer op school en ook dan ben ik pas om 17:30 klaar. Daarna zwem ik met papa en kijk ik Glee. Voor de woensdag moet ik ook nog huiswerk maken, en somehow krijg ik dat nog voor elkaar ook. Dan komt eindelijk de woensdag, die is fijn. Om 13:45 zit ik weer in het klaslokaal voor Syntax. Gelukkig ben ik in het midden van de week wel eerder uit, alsof ze me een pauze gunnen. 15:30 kan ik met de trein terug naar huis en dan doe ik lekker even niks. ‘s Avonds staat scouting op het programma tot 21:30. De donderdag is hel. We gaan met de bus naar Duitsland, allemaal prima, maar daarvoor moet ik 06:00 UIT MIJN BED. Mijn. Bed. Dan zijn we daar om 09:30, terwijl ons college pas om 10:15 begint. Tot 13:45 duurt die terror. En ‘s middags wil onze o-zo enthousiaste docente ons ook nog vermaken met een uitstapje… Aargh! Tegen die tijd is de goede zin er wel vanaf. Eens temeer omdat de week tot dan toe ook vermoeiend is. De vrijdag is fijn. Dan heb ik geen school en sinds kort ook geen rijles, want ik ben vorige week geslaagd voor mijn rijbewijs. ‘s Middags werk ik wel, en ‘s avonds heb ik scouting, maar dat zijn allebei dingen die ik leuk vind.

En dan is het eindelijk weekend.

jeder sagt es: ‘Klima ist ‘ne riesen Katastrophe!’
doch bald brauchen wir nur noch Bikini und ‘ne Badehose
ich will mehr Fastfood fressen; wer braucht schon Regenwald?
solang mein Konto voll ist und für mich noch Luft zum Leben bleibt
alle sind Hammer drauf, keiner baucht mehr Angst zu haben
keiner wird mehr krank weil wir eh schon jede Krankheit haben
und fliegt das Kraftwerk in die Luft, fängt jeder an zu strahlen

herzlich willkommen, herzlich willkommen
in unserer schönen neuen Welt
ab heute bleibt nichts wie es war, alles wird auf den Kopf gestellt
herzlich willkommen, herzlich willkommen
in unserer schönen neuen Welt
was morgen wird ist scheiß egal, wir feiern bis alles zerfällt

Loos momentje

12:30. Even wennen, er gaat geen zoemer – en toch is het college voorbij. Hm, dan maar in de Refter gaan zitten… We moeten immers nog 3 uur en een kwartier wachten op het volgende college. Gelukkig lijkt dat wel een fijne les te worden: Hauptwerke der deutschen Literatur. Die gok bleek gelukkig waarheid: wat een tof vak! Dat maakte de (eenmalig) drie uur wachten wat lichter.

Verder was ik gisteravond voor het eerst sinds zomerkamp weer naar de Rowans – gezellig! Even bijgekletst met de idioten van de woensdagavond. Ik zou niet zonder ze kunnen.

Voornu vier ik lekker weekend. Morgen moet ik even helpen bij de inloopmiddag van Matchpoint, maar dat is niet zo’n ramp. Een vriend van me moet er ook werken, dus wij vermaken ons wel. Zaterdagochtend is het Overvliegen. Ach, jullie horen het tegen die tijd wel weer!

Liefs,

Zonnebloem

Gisteren was ik met 3 andere Rowans (Johan, Ayla en Frank) naar de Vilt, een natuurgebied, in Beugen. Daar hebben we de een dag de catering verzorgd, hetgeen toch weer 150 euro in het laatje bracht. Buiten het verzorgen van de catering hielden we ons ook bezig met het opzetten van de verschillende posten langs de wandelroute en het vermijden van persoonlijke verveling. Dat laatste lieten we slagen door rond te lopen over de prachtige zorgboerderij waar het evenement georganiseerd was. Hier een foto. Je zult snel begrijpen waarom we het er zo naar ons zin hadden.

Theetijd

Vanochtend had ik het schriftelijke gedeelte van mijn taaltest. Nou, die ging wel prima! Maar toen stond om 12:00 op het Erasmusplein na te kletsen met mijn klasgenoten en ik kon concluderen dat ik op dat moment eigenlijk alweer weekend had. Zonder me te haasten liep ik naar de trein, hetgeen er natuurlijk in resulteerde dat ik de trein miste : D. Ik wachtte een half uur en kwam alsnog thuis.

Daar had ik het rijk voor mij alleen – lekker hoor. Om 16:00 kwam mama terug van werk en toen dronken we samen het beloofde kopje thee. En wat me toen overkwam?!

Ik viel in slaap. Op de bank. Mama wekte me voor het avondeten, maar ik weet nu in ieder geval dat ik niet onvermoeibaar ben. En al helemaal niet na zo’n eerste schoolweek. Slaap krijg ik voor een normale week genoeg, maar zoveel indrukken zuigen een mens ook leeg.

Nu maar een film kijken (Vampires Suck) en dan lekker verderslapen.

Gehaktballen

De eerste twee dagen aan de universiteit waren de gemakkelijkste niet. Overal moet je aan wennen: het rooster, het gebouw, je klasgenoten. Maar ik zou liegen als ik zeg dat ik het niet naar mijn zin heb. Het is echt heel tof in Nijmegen. De vakken bevallen me, maar met name de mensen.

Vanochtend had ik de eerste taaltest: het mondeling. Natuurlijk is het van belang dat je docenten weten welk vlees ze in de kuip hebben. Daarom wordt ons taalniveau getest, vandaag en morgen. Ik voel me ineens echt een studente Duits. Zo ver weg van huis ook, meteen.

Maar dan stap je in de overvolle Veolia-trein, en zodra je dan hoort: ‘Volgend station, Boxmeer’, voel je je weer een heel simpel figuur. Je draait de sleutel van de voordeur om en stapt binnen. Mama heeft gekookt.

Lekker, gehaktballen.